Pozostali bohaterowie „Cesarza” - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Pałacowa świta – to z nimi rozmawiał Kapuściński. Postępując w zgodzie z etyką dziennikarska, autor reportażu posługiwał się tylko inicjałami imion i nazwisk, aby chronić anonimowość swoich informatorów. Są wśród nich: lokaj trzech drzwi, człowiek od ścierania psiego moczu z butów dygnitarzy, urzędnik ministerstwa pióra, poduszkowy, urzędnik protokołu w Sali Audiencji, woreczkowy, urzędnik ceremoniału (nazywany przez wszystkich „kukułką”). Wszyscy oni, chociaż reporter rozmawiał z nimi już po obaleniu cesarza, wydawali się nie przyjmować tego do wiadomości. Żaden z nich nie dostrzegał, że Hajle Sellasje był populistycznym dyktatorem i traktował ich poniżej godności. Pozostawali zapatrzeni w swojego pana wierząc do końca, że faktycznie był namiestnikiem Boga na ziemi.

Przyczyn ubóstwa i głodu dopatrywali się nie w decyzjach władcy, ale w działaniach otaczających go ministrów, których uważali za pasożyty żerujące na blasku cesarza. Dla nich Hajle Sellasje na zawsze pozostał najwyższym autorytetem, a wręcz wyrocznią. Chociaż doskonale wiedzieli, że pan nie potrafił nawet pisać i czytać, to i tak uważali go za najmądrzejszą, najroztropniejszą i najbardziej sprawiedliwą istotę, jaka kiedykolwiek stąpała po etiopskiej ziemi. Pełniąc swoje prozaiczne i zwyczajnie śmieszne funkcje dworskie, czerpali największą radość z możliwości osobistego obcowania z cesarzem.

Rebelianci – czyli przeciwnicy cesarza, którzy ostatecznie doprowadzili do jego upadku. Można mówić o dwóch grupach spiskowców. Pierwsza została skutecznie obezwładniona w 1960 roku, kiedy usiłowała przeprowadzić pucz. Wśród osadzonych i skazanych znaleźli się: szef ochrony cesarza – pułkownik Tassewa Wajo, adiutant cesarza – generał Assefa Demissie, dowódca gwardii cesarskiej – generał Tadessa Lemma, osobisty sekretarz Hajle Sellasje –Solomona Gebre-Mariam, premier Endelkaczew, minister najwyższych przywilejów – Admassu Retta. Blisko piętnaście lat później doszło do udanej rewolucji. Jej przywódcami byli głównie światli obywatele, którzy ukończyli bądź uniwersytet w Addis Abebie, bądź jakąś zagraniczną uczelnię. Wszyscy oni dostrzegali nędzę, zacofanie i ciemnotę do jakiej doprowadziły państwo ponad cztery dekady rządów cesarza.

Teferra Gebrewold – tłumacz i przewodnik Kapuścińskiego po Etiopii. Nie, nie byłem sam, miałem przewodnika. Teraz, kiedy już nie żyje, mogę powiedzieć, jak się nazywał: Teferra Gebrewold, czytamy w Cesarzu. Człowiek ten towarzyszył reporterowi na każdym kroku. Po raz pierwszy spotkali się w maju 1963 roku, kiedy Kapuściński pojawił się w Etiopii w związku z historyczną konferencją założycielską Organizacji Jedności Afryki w Addis Abebie. Wówczas Gebrewold był urzędnikiem odpowiedzialnym za kontakt z zagranicznymi mediami z ramienia cesarza (naczelnik z ministerstwa informacji). Kapuściński, wspominając przyjaciela, opisał go: wysoki, postawny Amhara, zwykle milczący i zamknięty.

Na jego przykładzie reporter ukazał, jak wielki postrach panował w państwie cesarza. Pewnego dnia dziennikarze półżartem zwrócili się do Gebrewolda, że poskarżą się Hajle Sellasje na fatalną jakość połączenia. Wówczas, jak relacjonuje Polak:
(…) po słowach Svarzzniego zauważyliśmy, że Teferra zbladł, pochylił się i zaczął nerwowo i nieskładnie coś mówić, z czego – w końcu – dało się zrozumieć, że jeżeli złożymy donos, cesarz każe mu ściąć głowę. Powtarzał to i powtarzał.


Gebrewold miał szczęście, ponieważ został zwolniony ze służby w pałacu na kilka miesięcy przed rewoltą. Dzięki temu nie był prześladowany przez nowe władze. Kapuściński odwiedzał go przy każdej wizycie w Addis Abebie. To on umożliwił powstanie książki, ponieważ wiedział gdzie szukać ukrywających się dawnych służących cesarza. Reporter wspomina:
Byliśmy parą kolekcjonerów pragnących odzyskać skazane na zniszczenie obrazy, aby zrobić z nich wystawę dawnej sztuki władania.


Ryszard Kapuściński – sam autor również jest obecny w reportażu. Rozmówcy zwracali się do niego różnie: panie Kapuczycky, Mister Richard, my dear friend. Świadczy to o niezwykłej umiejętności polskiego dziennikarza, który z łatwością nawiązywał kontakty i wzbudzał zaufanie wśród swoich rozmówców.

Kapuściński wspomina zarówno swój pierwszy pobyt w Etiopii, kiedy w 1963 roku przybył do Addis Abeby na pierwszą konwencję Organizacji Jedności Afryki. Wówczas obserwował Hajle Sellasje, miasto, a przede wszystkim jego mieszkańców. Później kilkakrotnie powracała do Etiopii, już po obaleniu cesarza, gdzie razem z Teferrą Gebrewoldem odnajdywał i przepytywał dawnych służących Hajle Sellasje.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Cesarz - streszczenie
2  Cytaty
3  Czas i miejsce akcji „Cesarza”



Komentarze: Pozostali bohaterowie „Cesarza”

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: